Simon
Sommige mensen staan zelf niet op het podium, maar maken het podium wél mogelijk. Zij zorgen ervoor dat anderen kunnen schitteren, vaak zonder dat iemand het ziet. Dit is het verhaal van Simon Danhoff.
“Je bouwt de basis waarop anderen kunnen schitteren”
Sinds 2006 vormt Simon Danhoff een constante factor binnen het CKC. Hij begon als geluidstechnicus en medewerker technische dienst, en hoewel hij tussendoor even uit dienst was, bleef hij altijd verbonden. “Eigenlijk ben ik nooit écht weggegaan,” zegt hij. Inmiddels werkt hij als projectleider techniek en programmaregisseur, een rol die meegroeit met het gebouw en met de organisatie.
De verbouwing van 2017 was voor Simon een van de meest bepalende periodes. Het gebouw veranderde ingrijpend terwijl het dagelijkse werk toch moest doorgaan. “De grootste uitdaging was dat alles moest doorgaan terwijl rondom ons verbouwd werd.”
Die hectiek bracht tegelijkertijd ook een sterke saamhorigheid. Iedereen werkte aan hetzelfde doel: een toekomstbestendig gebouw dat inzetbaar blijft voor een diversiteit aan kunst en cultuur.
Tussen stof, lawaai en tijdelijke werkplekken ontstonden herinneringen die Simon nooit meer vergeet. De geïmproviseerde foyer, te klein en te koud, maar vol energie, cursisten én bouwvakkers, is er één van. “Het werd bijna normaal om ‘onmogelijke’ situaties tóch werkbaar te maken. Er hing altijd een sfeer van: we komen er samen wel uit.”
Hoewel Simon achter de schermen werkt, is hij altijd dichtbij het creatieve proces. “Als technisch ondersteuner ben je onzichtbaar, maar essentieel. Ik sta niet zelf op het podium, maar ik draag er wel aan bij dat anderen kunnen stralen.
De grootste waardering is misschien wel dat niemand merkt hoeveel werk erachter zit. Dan weet je dat het goed is.”
Het CKC is meer dan een werkplek. Het is een plek waar Simon zich deel voelt van iets groots en betekenisvols. “Mijn collega’s voelen als familie; we lachen, lossen problemen samen op, staan voor elkaar klaar en vieren successen.
Die verbondenheid en dat gezamenlijke doel maken dat ik hier elke dag met plezier ben. En het mooiste is misschien wel dat mijn bijdrage meestal onzichtbaar blijft, maar tegelijkertijd overal voelbaar is.”
