Romke
Bij het CKC ontstaan vaak langdurige verbindingen doordat mensen ergens in geloven én blijven investeren. Romke Schram kwam ruim twintig jaar geleden binnen, aanvankelijk vanwege een praktische keuze, maar wat volgde was een carrière én betrokkenheid die de kern van het CKC raken: muziek maken, mensen verbinden en ontwikkelen. Dit is haar verhaal.
Van losse snaren naar samen muziek maken
Soms begint een lange verbondenheid met een praktische afweging. Afstand. Reistijd. Een telefoontje op het juiste moment. Ruim twintig jaar geleden solliciteerde celliste Romke Schram vrijwel tegelijk op twee banen: één in Almere en één in Zoetermeer. Almere was al binnen, maar Zoetermeer voelde logischer.
“Ik weet nog dat Joep nog heeft gebeld toen mijn antwoord even op zich liet wachten. Hij benadrukte toen ook goed dat Zoetermeer echt wel dichter bij lag dan Almere.” Ze begon bij het CKC en bleef.
Die aanstelling groeide uit tot een veelzijdige loopbaan binnen dezelfde organisatie. In 2023 werd ze programmaregisseur, waarbij ze verantwoordelijk werd voor de inhoud en ontwikkeling van het cursusaanbod. Die functie is inmiddels aangevuld met de coördinatie van docenten en dat bevalt Romke erg goed.
“Ik voel me verbonden met de docenten en ik ben graag de verbinder tussen de missie van het CKC en de docenten die dit in hun lessen en cursussen waarmaken.”
Toch bleef ze altijd ook docent. Want ook daar ligt haar hart: in leerlingen die prachtige cello eigen laten maken en zien groeien in klank en zelfvertrouwen. En juist vanuit die basis krijgt ook het samenspel een vanzelfsprekende plek. “Samenspel is heel belangrijk en leuk!” Vanaf de eerste les speelt ze mee.
“Ze leren van wat ze horen en het klinkt al gelijk mooi samen, ook al spelen ze nog alleen losse snaren,” licht ze toe. Ze stimuleert haar leerlingen daarom ook altijd om al snel in een ensemble of orkest te gaan spelen.
In de lespraktijk ziet Romke ook hoe groot de rol van muziek soms kan zijn. “Ik heb meerdere keren meegemaakt dat een cursist het moeilijk had, mentaal of fysiek, en dat de cello voor hen een enorme steun en uitlaatklep was.” Juist dat raakt haar. “Het is heel mooi om te merken hoe belangrijk zo’n hobby kan zijn, en welke rol ik daarin mag spelen.”
Wat het CKC voor haar betekent? Een plek die meebeweegt met haar leven. Waar ze zich kan ontwikkelen, waar collega’s sparringpartners worden en waar ideeën vorm krijgen. Ook een plek waar projecten ontstaan die verder gaan dan een les alleen. Zoals het zomerconcert waarin diverse disciplines samenkomen, kinderen én ouders iets beleven om trots op te zijn en zich dat voor altijd zullen herinneren.
Na ruim twintig jaar is het helder: wat begon met een praktische keuze, groeide uit tot een duurzame verbondenheid. Het CKC werd voor Romke niet alleen een werkplek, maar een plek om te bouwen, te blijven en samen muziek te laten klinken.
