Ineke, Corina, Ilona en Joke

Sommige verhalen zitten niet in één persoon, maar in mensen die samen de tijd hebben meegedragen. In herinneringen, ontmoetingen en dagelijkse momenten die een organisatie vormen tot wat zij is. Dit is het verhaal van Ilona, Corina, Ineke en Joke.

Vier vrouwen, één geheugen van het CKC 

Wie al zo lang bij het CKC werkt als Ilona, Corina, Ineke en Joke, draagt een stukje geschiedenis met zich mee. Samen goed voor bijna een hele eeuw aan CKC dienstverband en daardoor zijn zij het geheugen van het gebouw: van de eerste jaren met rustige balies en nog kleine kantoortjes tot de levendige organisatie die het CKC nu is. 

Corina begon 22 jaar geleden ’s avonds achter de balie. Rustig was het vaak en veel contact met cursisten was er nog niet. “Alleen de leerlingen van zangdocent Ella kwamen altijd kopiëren en stonden dan aan de balie te zingen.” Ook herinnert ze zich de soms onbedoelde functie als luisterend oor voor de meest uiteenlopende levensverhalen van mensen die graag hun ei kwijt wilden. Toen al zoveel meer dan alleen een receptioniste-functie. 
 
Joke verhuisde mee vanuit Wazoem en werkt hier dus al meer dan 25 jaar. Voor haar zijn het vooral de mensen die blijven hangen in haar geheugen. De leerlingen en cursisten die je jaar na jaar ziet terugkomen en opgroeien.

“Wat ik altijd mooi vind, zijn de leerlingen die piepjong binnenkomen en die je door die hele puberleeftijd heen ziet gaan. En dat wanneer je ze later ergens tegenkomt, ze je nog steeds herkennen.” Juist dat langdurige contact, het meekrijgen van al die fases in iemands leven, maakt het werken bij CKC voor haar bijzonder en persoonlijk. 

Ilona voegde zich 17 jaar geleden aan het team en zag het CKC groeien en veranderen. Collega’s, cursisten, docenten: veel voel(d)en zich thuis bij het CKC. “We hebben ook zo gelachen met al die mensen.” Van koren met illegale Indische buffetten, naar luide kerstliedjes aan de vleugel met glühwein tot polonaises door de Lounge. Een geweldige sfeer en mooie herinneringen. 
 
Ook Ineke verhuisde ruim 25 jaar geleden mee vanuit Wazoem naar het CKC en kijkt terug op een organisatie die continu in beweging is geweest. Dat is niet altijd makkelijk, maar juist daardoor is er een sterke band ontstaan onder de collega’s. Er werd gelachen, gemopperd, doorgezet en gelukkig ook heel veel samengewerkt. “De steun die je van collega’s ervaart, is het meeste waard. En voor ons vieren geldt nog steeds: niet lullen maar poetsen.” 

Wat hen bindt, is geen functieomschrijving of werkrooster. Het is het gevoel dat je onderdeel bent van iets groters. Van een plek waar mensen komen om te maken, te leren, te proberen en waar achter de schermen altijd iemand staat die het mogelijk maakt. 

Of zoals Corina het samenvat: de kracht van CKC zit nog steeds in “de samenhang, de gastvrijheid en de klantvriendelijkheid.” En misschien ook gewoon in vier vrouwen die al die jaren bleven omdat we er hier, ondanks alle jaren vol veranderingen, samen altijd uitkomen.