Chi en Ton
Vijfentwintig jaar CKC betekent ook vijfentwintig jaar leiderschap, keuzes en ontwikkeling. In die periode gaven verschillende directeuren richting aan de organisatie. Oud-directeur Ton Sandfort en huidig directeur Chi Nguyen-Ta vertegenwoordigen twee tijdperken, maar delen dezelfde overtuiging: kunst en cultuur zijn onmisbaar voor een stad. Dit is hun verhaal.
Twee directeuren, één overtuiging
Twee directeuren, twee tijdperken en één organisatie volop in beweging. Ton Sandfort, toenmalig directeur en Chi Nguyen-Ta, huidig directeur, delen niet alleen een functietitel, maar vooral een overtuiging: dat kunst en cultuur van onmiskenbare betekenis zijn voor een stad en voor de mensen die er wonen.
Toen Ton begin jaren 2000 aantrad als directeur van het nog splinternieuwe Centrum voor Kunst en Cultuur, was het volop in ontwikkeling. Het fundament lag er, maar de koers moest worden bepaald. Verschillende disciplines, uiteenlopende professionals, één gezamenlijke opdracht: richting geven en samenhang creëren.
“Wij zijn één school,” zei Ton destijds. Niet om het klein te maken, maar om focus aan te brengen. Het CKC moest in de kern een plek zijn waar mensen leren, zich ontwikkelen en elkaar ontmoeten. Die helderheid bracht rust en eenheid. Zijn ideaal was duidelijk: verbindend. Kunst en cultuur als iets dat mensen samenbrengt.
Toch ging het voor Ton nooit alleen om lessen of cursussen, maar om een bredere betekenis. Hij zag het gebouw als symbool: “De vorm van het CKC is een oog. In dat oog zie je de ziel van Zoetermeer.”
Zo’n tien jaar later, in 2010, begint Chi haar loopbaan bij het CKC op de afdeling marketing. Ze treft een goed georganiseerde kunsteducatie-instelling: sterk in aanbod, stevig geworteld in lessen en cursussen, met bevlogen docenten en een duidelijke structuur. Maar ze ziet ook ruimte. Ruimte om te vernieuwen en om anders te kijken naar de rol van de organisatie in de stad.
Chi groeit binnen de organisatie door naar hoofd marketing. Na een korte periode buiten het CKC keert ze terug, dit keer als directeur-bestuurder. Met een frisse blik én met kennis van binnenuit.
Onder haar leiding verschuift het perspectief. Het CKC blijft een plek voor kunsteducatie, maar wordt daarnaast steeds meer een netwerkorganisatie. Niet alleen uitvoerder van aanbod, maar ook aanjager, verbinder en regisseur.
De vraag verandert van: wat bieden wij aan? Naar: wat heeft de stad nodig en hoe kunnen wij met onze kennis en partners bijdragen?
Samenwerking krijgt daarin een centralere plek. Niet vanuit de gedachte dat het CKC het al weet, maar vanuit nieuwsgierigheid. Wat speelt er? Wie kunnen we betrekken? Waar versterken we elkaar? Die open houding maakt de organisatie wendbaarder en zichtbaarder in de stad.
Ton herkent in die ontwikkeling de kern die hij ooit formuleerde. De vorm verandert, de rol verbreedt, maar het fundament blijft: verbinden. De organisatie beweegt mee met de tijd, zonder haar oorsprong te verliezen.
Voor Chi ligt de toekomst in diezelfde kern, maar met een bredere blik. Kunst en cultuur zijn voor haar geen luxe, maar essentieel.
“Ik geloof echt dat kunst en cultuur het cement van de samenleving is,” zegt ze. “Het verrijkt je en daarom moet het bereikbaar zijn voor alle Zoetermeerders.”
Daar werkt ze naartoe: een organisatie die midden in de stad staat en die kunst en cultuur toegankelijk maakt voor iedereen.
Dit centrum voor kunsteducatie groeide uit tot het CKC: een organisatie die haar feitelijke plek in het centrum van de stad ontstijgt en zich ontwikkelt tot een netwerk die de stad van binnenuit versterkt.
