Charlotte

Een organisatie van 25 jaar groeit mee met de mensen die er komen. Soms zelfs een leven lang. Van eerste kennismaking als kind tot samen activiteiten volgen met je eigen gezin: het CKC is voor sommigen een rode draad door het leven. Charlotte de Kwant is daar een mooi voorbeeld van. Dit is haar verhaal. 

We blijven misschien wel komen tot we oud en bejaard zijn

Soms begint een levenslange band met één klein moment. Voor Charlotte de Kwant was dat een kindervoorstelling in de oude muziekschool. Op het podium speelde een meisje dwarsfluit. “Ik vond dat zó mooi dat ik meteen wist: dat wil ik ook.” 

Ze was nog te jong voor dwarsfluit, dus begon Charlotte met Algemene Muzikale Vorming. Ze leerde noten lezen en verschillende instrumenten kennen. Daarna mocht ze, zoals ze zelf zegt “ein-de-lijk” beginnen met dwarsfluitles bij Birgitta. Al snel deed ze mee aan uitvoeringen.

“De voorstelling van Carmen in het Stadstheater is me het meest bijgebleven. Al die fluiten bij elkaar klonken echt fantastisch en nu was ik zelf de artiest in plaats van publiek.” 

Toen Charlotte 14 jaar werd, stopte ze met lessen. Toch bleef ze in haar vrije tijd altijd spelen. Na de geboorte van haar eerste kind merkte ze dat muziek nog steeds een grote aantrekkingskracht had en begon ze met Muziek op Schoot bij Mariska.

“Zowel wij als ouders als onze kinderen vonden die lessen zó leuk dat we uiteindelijk elf jaar lang lessen hebben gevolgd. Soms beginnen we thuis per ongeluk weer een liedje van juf Mariska, waarna dat meteen de rest van de dag in ieders hoofd zit.” 

​​Wat het CKC voor haar bijzonder maakt, zit in meer dan alleen het aanbod. “Het is echt als thuiskomen.” Dat komt door de docenten, maar ook door de mensen die je er tegenkomt. “Doordat je samen lessen volgt, ontstaan er vanzelf vriendschappen.” Het helpt ook dat het CKC zo toegankelijk is: midden in Zoetermeer en makkelijk te bereiken.

“Je rolt van de ene leuke activiteit naar de andere mooie voorstelling en blijft zo nieuwe dingen ontdekken.”  

Inmiddels is bijna het hele gezin actief bij het CKC. Charlotte volgde samen met haar oudste zoon pianoles bij Valeria, haar man begon bij Miroslav. Ondertussen ontdekken de kinderen hun eigen passies: elektrische gitaar bij Federico en capoeira bij Simon.

Charlotte vindt het bijzonder om te zien hoe haar kinderen hun eigen weg vinden. Ze herkent de momenten waarop ze het liefst meteen een heel muziekstuk willen spelen, om vervolgens te ontdekken dat dat alleen lukt met veel oefenen.

“Juist daarin leren ze doorzetten”, benadrukt ze. Tegelijk blijven ze nieuwsgierig: haar jongste zingt het liefst de hele dag en roept regelmatig dat hij nóg een instrument wil leren spelen. Voorlopig blijft de familie dus nog wel even komen.  

Erop terugkijkend, merkt ze hoeveel het CKC in al die jaren onderdeel van haar leven is geweest. Van haar eerste muzieklessen als kind tot de activiteiten die ze nu samen met haar eigen gezin volgt.

“Ik hoop dat we hier nog heel lang samen verschillende activiteiten kunnen blijven doen, misschien wel tot we oud en bejaard zijn.”