Pianoles in lockdown - een terugblik door pianodocent Patric Barendregt

Online lesgeven. Het was een op zijn minst interessante en leerzame periode, en wat zijn we blij dat zoveel leerlingen (en docenten!) de schouders eronder hebben gezet en er het beste van hebben gemaakt. Pianodocent Patric Barendregt kijkt aan het einde van dit bijzondere seizoen terug, een seizoen met uitdagingen maar ook hele leuke verrassingen!

Eigen omgeving, eigen piano

"Tijdens de lockdown gingen we allemaal online lesgeven. Makkelijk gezegd, maar het heeft toch wat meer voeten in de aarde dan het lijkt. Omdat de geluidskwaliteit van videobellen via Whatsapp wat te wensen over laat (en toch wel een klein schermpje is voor uren achtereen) maakte ik een mooie opstelling met mijn laptop: de ingebouwde webcam voor mijn gezicht en één boven mijn handen om dingen voor te kunnen doen. Zoom, Teams, Jitsi en weet ik niet wat. Steeds schakelen, inloggen, wachten. Het is toch wel fijn om zoveel mogelijk je vaste schema aan te houden, zeker als je een volle praktijk hebt, zoals ik. Alle instellingen zo goed mogelijk gezet, maar je bent toch ook afhankelijk van de andere kant. Het was wel erg leuk om iedereen in diens eigen omgeving te zien en op de eigen piano."

Whatsapp to the rescue

"Steeds vaker merkte ik dat er toch technische problemen waren aan beide kanten: het internet was kennelijk nog niet helemaal klaar voor alle online videogesprekken en tegelijkertijd massaal streamende entertainment. Dan toch maar terugvallen op Whatsapp: oortjes in, telefoon in de houder en gaan. Werkte echt altijd, met een enkele uitzondering die door een vage reden geen geluid had. Whatsapp was ook op een andere manier waardevol. We hadden een grote Whatsapp-groep met zowel collega's van CKC & partners als daarbuiten om elkaar te helpen met ideeën en soms ook gewoon even je frustratie te kunnen uiten of grapjes te maken."

Wiebelend hoofd

"Soms was er een geduldige ouder, vriend of vriendin die de als cameraman/vrouw dienst wou doen, maar vaak werd de telefoon op de lessenaar van de piano gezet. Dan kijk je dus een hele les tegen een wiebelend hoofd aan tijdens het spelen! Vooral bij tieners bleek het vaak toch praktischer via de telefoon les te geven. Als hij opgeladen was tenminste, maar gelukkig krijg ik ook een melding als hun telefoon bijna leeg is.

Op deze manier kon je gelukkig wel een soms wat neerslachtige leerling een hart onder de riem steken wanneer deze toch wel erg baalde van online school en het niet lekker kunnen doen waar je zo aan gehecht was in je vrije tijd."

Verslag van de week

"Even over het geluid: voor de computer is muziek een storend achtergrondgeluid dat weggedrukt moet worden. Soms hoor je dan de piano langzaam verdwijnen of hoor je helemaal niets. Of het klinkt als een defecte elektrische gitaar onder water. Niets tegen elektrische gitaren overigens, maar ideaal is het niet.

Toen ben ik gaan werken met het inzenden van filmpjes waarop het huiswerk wordt gespeeld. Dit werkte goed, want dan is de geluidskwaliteit wel opeens dik in orde. Meestal krijg ik alleen de stukjes te horen, maar soms ook een heel verslag van de week! Ik stuur dan een filmpje terug waarin ik zeg wat er goed was of beter kon, nieuw huiswerk voordeed en soms ook een verslag van mijn week gaf. Niet dat die nou zo spannend was.... Minder gezellig dan live bellen maar op een andere manier effectiever."

Verdronken gitaar

"Uiteindelijk ben ik uitgekomen op een om-en-om structuur omdat 5 dagen achtereen 6 uur per dag proberen om in je hoofd een verdronken gitaar om te zetten naar pianogeluid best slopend bleek. Ook het continu stilzitten terwijl je gewend bent door je lokaal te lopen werd merkbaar. Het leuke was dat een klein groepje de voorkeur gaf voor alleen beeldbellen en een aantal juist alleen filmpjes in wilde zenden. En uiteindelijk was ook iedereen gewend geraakt aan het maximaal 2x filmen en dan de beste inzenden in plaats van net zo vaak filmen tot het perfect is. In de les hoor ik immers ook wel eens een foutje."

Opmerkelijke vooruitgang

"Toch bleek de hele periode behoorlijk productief ondanks wat beperkingen, ik denk niet dat de meeste leerlingen zonder lockdowns veel verder zouden zijn geweest. Soms pakte online les erg goed uit, zo ging een leerlinge opeens met vier nieuwe liedjes per week door het laatste Alfred's boekje heen. En die zijn niet makkelijk! Als verklaring: 'Nou ik had door online school toch tijd over en toen ben ik maar meer piano gaan spelen'. Super!"

De laserpointer mag blijven

"Uiteraard zijn zowel mijn leerlingen als ik blij dat we weer gewoon face-to-face kunnen werken: geen vertragingen, rare geluiden en wiebelende hoofden meer, maar gewoon normaal met alle bijbehorende lichaamstaal en de gezelligheid van het persoonlijk contact. En in verband met het bewaren van de afstand, wijs ik alles op de toetsen en bladmuziek aan met een laserpointer. Dat laatste hou ik erin trouwens, want dat is toch wel handig!

Mocht het nog eens moeten gebeuren dan weten we in elk geval wel dat het mogelijk is. Ik zie het persoonlijk als een leerzame ervaring, die ook menig leerling over diens cameravrees heen heeft geholpen!"

Al eerder spraken we Sjaak van Vugt en Shirley Spoor over online lesgeven. Dat artikel vind je hier.

Pianoles in lockdown - een terugblik door pianodocent Patric Barendregt